Na het overlijden

De begrafenis en de eerste weken erna…

Op de dag van de begrafenis was het wederom een stralende dag. We waren al vroeg aanwezig en met dat we gingen zitten begon de intro muziek. Die maakt bij mij altijd wel veel los, het liedje Alone at the Crossroads – Brian Carter is het vierde nummer op de cd die ze in de snoezelruimte in Leuven gebruiken: Simply Relaxation vol. 1 (een album dat we uiteraard ook zelf kochten, tweedehands wel omdat het te oud is). We hadden de begrafenis zo ineen gestoken dat er 4 fotomomenten waren. Het eerste (de intro bij het binnenkomen) ging over de periode voor ze haar eerste aanval kreeg (geboorte – 24 september 2019), de tweede fotoronde op de intro van de eerste Tomb Raider game – de inspiratie voor Lara haar naam komt van het hoofdpersonage Lara Croft – ging dan verder tot de periode van voor haar 2de epilepsieaanval 15 november 2019. Wat ik wel pakkend vind aan die muziek, is dat die later meer onheilspellend wordt, pakkend als je weet dat we niet veel later de diagnose kregen, 21 november 2019, de dag dat alle onze hoop ontnomen werd. De derde fotoronde ging dan verder vanaf 15 november 2019 tot voor we al de snoezelgelegenheden hadden. Tijdens deze fotoronde draaiden we het nummer Memories van Maroon 5. Ook weer heel toepasselijk, aangezien dat door dit nummer mijn emotionele besef (natuurlijk wist ik wel dat het enorm ernstig was, maar ik voelde niets, was compleet verdoofd) terugkwam hoe ernstig ziek Lara was (op 24 december in de wachtzaal van de huisarts). De laatste fotoronde ging dan verder tot en met een paar dagen voor haar dood, op het nummer Now we are free – Enya. Zoals een kleine gladiator – de muziek kwam van de film gladiator – heeft ze gestreden tegen haar ziekte, een ziekte waar niet tegen te winnen viel. Maar dapper als ze was, heeft ze alles wat ze had gegeven in haar laatste maand. Nu is ze bevrijd van haar ziekte die haar volledig in zijn macht had.

We hebben zelf teksten voorgelezen op haar begrafenis (papa, ik, oma en meter, meer kon niet door de coronatoestand, anders waren er nog wel wat mensen die iets wouden zeggen). Ik had altijd wel angst dat ik mogelijk zou breken tijdens het lezen, maar dat gebeurde niet. Ik las het zelfs eigenlijk voor met een zekere trots, Lara haar laatste eerbetoon. Als laatste lazen Jeroen en ik Lara haar laatste verhaaltje voor, Het egeltje onder de oude boom. We hadden ons het boekje aangeschaft nadat we het haar voorlazen in het mortuarium in Leuven. Het is echt zo een pakkend boek, het weerspiegelt eigenlijk hoe dat Lara haar ziekte verliep… Achteraf heb ik ook van redelijk wat mensen gehoord dat dit als een erg aangrijpende tekst werd ervaren. Na het afscheidsverhaaltje was het dan tijd om afscheid te nemen van Lara. Dit deden we op de intro van Startrek Voyager, tijdens het grootste deel van haar ziekte keken we hier in de avond naar en Lara kon altijd heel erg geboeid naar de intro kijken. Vandaar ook het logo van de blog en het thema van haar doodskistje… We vinden het ook een mooie gedachte, dat ze nu ergens in de ruimte rondzweeft met haar raketje en haar aapje…

Ik groette Lara als laatste, volgens heel wat mensen die de begrafenis online meevolgden, was dit een krachtig gebaar. Ik zal er zeker op letten als ik de moed heb om de begrafenis nog eens te bekijken (we hebben hier gelukkig een opname van, voor zij die deze zouden willen zien, stuur me een berichtje en dan bezorg ik een link). Ook heb ik vernomen dat de mensen van de begrafenisonderneming uitermate veel respect uitstraalden toen ze Lara naar buiten droegen om in de wagen te leggen, respect dat ze zeker en vast verdiend heeft. Na een korte wandeling naar de begraafplaats (waarin een bus van de Lijn de hele stoet nog voorbij stak, ik meld het maar, voor mezelf als herinnering voor later) kwamen we dan aan op de plaats waar we haar echt voor de laatste keer konden groeten. Daarna werd ze verplaatst naar het nabijgelegen kinderkerkhofje, Jeroen en ik mochten kijken hoe ze ter aarde gedragen werd. Aangezien we haar zelf in het kistje gelegd hadden, weten we nu ook dat haar hoofdje aan het uiteinde van haar grafje ligt, niet aan het kruis dat er voorlopig staat. Ik had constant een surrealistisch gevoel, ik leefde op automatische piloot. Ik zou graag ook nog onze fotograaf van dienst willen bedanken, Nick, dankjewel dat je foto’s van de begrafenis nam!

Door de coronatoestand was er uiteraard geen koffietafel of iets dergelijks. Moest Lara buiten de coronatijd gestorven zijn, zou ik denk ik ook wel iets anders dan een koffietafel organiseren. Ik associeer koffietafels met oude mensen die sterven, voor een baby past dat niet vind ik. Om die reden zijn we van plan om na die hele coronatoestand een herinneringstuinfeest of iets binnen (afhankelijk van het weer) te organiseren voor al die mensen die Lara gekend hebben, om herinneringen op te halen.

De weken nadien vlogen voorbij. Een halve week na de begrafenis begonnen de eerste barsten in de bubbel te komen. Voordien was er bij mij volledig geen emotionele reactie, buiten het feit dat ik mij ontzettend leeg voelde en heel erg snel boos werd. Nu kwam er zo nu en dan wel eens een moment dat het pijnlijk duidelijk werd dat Lara er echt niet meer was en dat dit permanent was. Die momenten zijn tot nu toe nog wel beperkt, maar ik sluit de grote klap nog niet uit. Ik heb nog steeds het gevoel: “What the f*ck just happened“. Soms hebben we dan ook het gevoel dat we terecht gekomen zijn in de periode voor Lara, dat dit eigenlijk allemaal een grote nachtmerrie is. Ik hoop nog iedere keer gewoon wakker te worden uit deze nachtmerrie, maar helaas… Meermaals per dag trouwens halen we het stemmetje (wij maken dus dat stemmetje) waarmee we Lara al van heel jongs af aan voorstelde boven (trouwens in het Engels, want Lara werd tweetalig opgevoed…), zo lijkt het ook wel een beetje dat ze er nog is…

In de nacht word ik ook heel erg vaak geteisterd door nachtmerries over haar laatste weken in het ziekenhuis (inclusief het moment waarop ik haar door heel het ziekenhuis naar de afdeling neurologie in mijn armen draag, door corona…), waardoor ik al na een paar uur slapen wakker word en pas uren nadien in slaap kan vallen. Ik ervaar die laatste week over en over, iedere keer die hartslagmonitor naar 0 zien gaan, hoe ze de laatste week er uitzag, hoe ze ademhaalde… Ik moet zeggen dat het beeld van die laatste week nu – tijdelijk? – al onze herinneringen van hoe ze ervoor was overschrijft. We kunnen ons nauwelijks meer inbeelden hoe ze was voor dat ze op sterven was, hoe ze was als ze in haar zitschaal hier met aap speelde. Dat is best een confronterend gevoel eigenlijk. Ik herinner mij niet meer hoe ze ruikt… Al een geluk dat we massa’s foto’s en filmpjes hebben om ons er aan te doen herinneren. Al moet ik zeggen dat het ook pijnlijk is om deze foto’s en filmpjes te zien… De laatste week slaap ik trouwens ook met haar duplicaat aapje, die heeft een klein beetje geur van haar, aan het belangrijkste deel van het aapje uiteraard: aan het labeltje! Soms slaap ik er identiek mee zoals Lara, aap op mijn hoofd. Iedere nacht en ochtend snuffel ik dan weer even aan het labeltje, maar de geur begint stilaan te vervagen… De geur doet trouwens denken aan een heel erg zoete aardbei…

Verder proberen we ons bezig te houden en dat lukt tot nu toe redelijk goed. Zoals ik eerder eens een keertje aangehaald had, waren we begonnen met een moestuin en in april is er van alles wat je dan kan doen uiteraard. 5 van de 6 bakken (van 2m lang, 70cm breed) zijn ondertussen goed gevuld met allerlei groenten en buiten uit heb ik nog een 6 soorten patatten gepoot in de lege zakken potgrond en grondverbeteraar, goed voor een 120 tal patattenplantjes. Daarnaast hebben we nog heel wat werk verzet ook in de tuin, we hebben een redelijke hoeveelheid bamboe verwijderd – het is helaas wel nog niet volledig klaar – en het stukje gras van de kippen hebben we opnieuw ingezaaid (met omspitten en dergelijke, dus heel veel werk). Daarnaast ben ik ook bezig met Lara haar plekje in de tuin en heb ik al een stukje vrijgemaakt van kiezelsteentjes. Het is nog niet volledig klaar, maar dat komt wel. Vaak als ik niet aan het werk in de tuin ben hoor ik overigens ook vaak het nummer van de snoezelruimte in mijn hoofd, het blijft maar spelen…

In de avond kijken we tegenwoordig ook iedere dag een film en ondertussen haak ik. Ja ik ben aan het haken geslagen, ik denk dat de laatste keer dat ik gehaakt heb ergens geleden is van in het lageronderwijs, een knutselwerkje… Maar ik heb dus als doel – als ik er goed genoeg in ben – om van die inktvisjes te maken voor couveuse kindjes. Lara had er zo ook… Maar om die inktvisjes te maken, moet je het haken wel heel goed beheersen, want de steken moeten heel vast zijn, geen ruimte voor fouten, want dat kan desastreus eindigen natuurlijk. Gelukkig kan je ze blijkbaar naar een ambassadeur van het ziekenhuis opsturen en die doen dan een kwaliteitscontrole, moest het niet goed genoeg zijn gebruiken ze die voor andere doeleinden. Maar eerst dus genoeg oefenen! Ik ben op dit moment een tutorial knuffeltje aan het maken van het haakbeest, het lukt wel redelijk goed, al vind ik het wel erg lastig om vaste steken te zetten (voornamelijk het onzichtbaar minderen, voor de kenners), dat werkt heel erg stroef.

Mijn eerste creatie, een beertje dat in de hand past, ideaal voor wat troost te zoeken. Dit beertje is voor op Lara haar grafje, voor haar 18de vermaandag deze vrijdag… De versie voor mezelf en de papa moet ik nog maken

Ik zou ook nog graag iemand bijzonder bedanken: juffrouw Lieve, zij had naast de hoop knuffelbeertjes voor Lara een tijdje geleden een hele inzamelactie gedaan en ons heel wat geld gegeven om leuke dingen met Lara te gaan doen (geld dat we helaas niet hebben kunnen gebruiken voor iets leuk met Lara te doen en dus gedeeltelijk aan Evelyne gegeven hebben – voor de fotoshoot, helaas eentje waar Lara niet bewust van was… – en aan stichting Metakids, zij doen onderzoek naar een medicijn voor metabole ziekte, Lara haar ziekte valt hier onder. Lieve had nog een cadeautje in petto… Ze had alleen gehoopt dat dit helemaal nog niet aan de orde zou zijn. Ze had een cadeaubon voor een juwelier om een herinneringsjuweeltje te laten maken. Dat is iets wat we zeker willen natuurlijk, ik was er zelfs al een beetje mee bezig! We zijn haar echt enorm enorm dankbaar voor alles wat ze gedaan heeft! Wat ik nu ook heel erg jammer vind, is dat we nooit het bedankkaartje voor haar hebben kunnen maken… Ik had haar zo graag een kaartje gegund dat we zelf ineen geknutseld hadden… Ik had al een ontwerp in gedachten: met Lara haar handjes en/of voetjes een bloemetje maken… We hebben wel een aantal hand- en voetafdrukjes van Lara, misschien dat het nog digitaal gaat? Ik weet het niet, ik ben niet zo een held in dat soort dingen, maar ik ga het zeker eens bekijken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s