Na het overlijden, Syndroom van Alpers

De eerste verjaardag zonder Lara

Het is de laatste dagen bakken en braden buiten – Lara is een grote batch chorizo aan het bakken šŸ˜‰ – en dus zitten we veel buiten. Mij helpt dat wel, Jeroen denkt dan vaak aan het feit dat we nu geen seconde rust zouden mogen hebben, want Lara zou nu rond moeten kunnen lopen in de tuin. We wisselen elkaar nog steeds af qua slechte momenten, best wel handig!

De dagen zien er redelijk hetzelfde uit, je zou het misschien niet verwachten, maar wij hebben het gevoel dat de tijd vliegt. Het is nu bijna 4.5 maanden geleden dat Lara stierf, dat klinkt echt al lang geleden en dat is best beangstigend, want naar ons gevoel is het rouwproces nog niet zo heel lang begonnen. De eerste maanden is het eerst bekomen van de shock dat je kind dood is, het besef komt pas heel wat later. Met andere woorden, naar ons gevoel, voelen die slechte momenten scherper aan en ze duren ook langer. Tegelijkertijd merk je dat de buitenwereld stilaan nu al heel wat minder begripvol is. Ze is nu al 4 maanden dood, de woorden die gebruikt worden veranderen gevoelig. Het korte gesprek met een medewerkster van de apotheker is hier best toepasselijk. Ze vroeg hoe het ging en nog voor ik een antwoord kon geven, had ze het zelf al ingevuld: “Het zal wel gaan zeker”. Ik stond perplex van het antwoord, ze weet heel goed dat Lara dood is (ik kwam er wekelijks toen Lara ziek was), maar heel wat mensen kunnen daar dus echt niet mee overweg. Gelukkig zijn er wel heel wat anderen die begrip hebben, daar trekken we ons aan op.

Maar goed, afgelopen vrijdag (7 augustus) was het mijn 29ste verjaardag, eentje zonder Lara. Ik dacht veel terug aan vorig jaar. Vorig jaar had ik vlak voor mijn 28ste verjaardag een enorm hectische en stresserende maand (in ieder geval meerdere weken) op het werk op zitten en met al die overuren die ik gemaakt had, kon ik toen een paar weken broodnodig verlof nemen. Wat was dat een zalige tijd! Lara begon juist zelf gemaakte groentepap te lusten, lange tijd wou ze enkel maar potjes eten. Dus maakte ik iedere dag een andere groente voor haar klaar, tomaat-kip-pasta, rode biet- appel-aardappel, paprika-vis-pasta,…. Heerlijk was het om haar te zien smullen! Tegelijkertijd begonnen we ook met broodkorstjes, haar reactie op die korstjes was ook altijd zo leuk om te zien. Wie had dat gedacht, dat een maand later alles zo zou omslaan…

Ik had niets gepland voor mijn verjaardag, maar door de dag dan toch besloten om dan een cocktail te maken en op het terras te drinken, op Lara, op het feit dat het grootste eerbetoon dat we haar kunnen geven is, door zelf nog wat te leven. Dus hieven we het glas op Lara! Tegen de avond kregen we het geniale idee om buiten oliebollen (eigenlijk zijn het donuts) te bakken. Nu duurt het best wel even eer dat het deeg voldoende gerezen is, dus was het al donker toen we begonnen met bakken, maar dat hadden we ook opgelost door er een lampje bij te plaatsen :-). Toen de nacht echt viel en het goed donker was, keken we naar de sterren, vlak boven ons stond een heel erg heldere ster, Lara was dus ook van de partij! Voor de eerste echte keer probeerden we de verschillende sterrenbeelden te zoeken, maar verder dan grote beer kwamen we niet, de maan was te helder (wij hadden alle lichten gedoofd) om alle sterren te zien. Het was dus wel een gezellige verjaardag zo met ons klein sterretje zo hoog in de lucht.

Donuts bakken in de tuin! Een deel hebben we ingevroren šŸ˜‰

Voor mijn verjaardag startte ik ook met een inzamelingsactie voor Metakids – zij zamelen geld in voor onderzoek naar metabole ziektes – hoewel de actie nog een dagje loopt, kan ik al zeggen dat het een groot succes is, meer dan ik had kunnen hopen! Ik heb in ieder geval het constante gevoel dat ik iets moet doen voor andere kindjes/families waar dat een stofwisselingsziekte hun hele wereld verwoest. Tijdens Lara haar ziekteproces heb ik het constante wanhopige gevoel gehad van niets te kunnen doen, we konden er niet voor zorgen dat ze niet dood ging en dat was vreselijk…. Als we er nu op terugkijken, al die medische wetenschappelijke papers met experimentele behandelingen die we Lara haar artsen doorstuurden (en dat waren er toch een handje vol :-)), waren allemaal een uiting van hoe wanhopig we op zoek waren naar iets dat we konden doen. En nu kan ik iets doen en dat is geld inzamelen, zodat hopelijk in de nabije toekomst er iets gevonden wordt wat gedaan kan worden… Het is een magere troost misschien, maar het geeft wel een doel en veel voldoening. Om die reden heb ik ook beslist om de opbrengst van mijn gehaakte knuffeltjes (amigurumi is het fancy woord daar voor) te doneren aan Metakids. Voor ieder gehaakt knuffeltje haak ik ook nog een klein inktvisje voor een couveuse kindje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s