Na het overlijden, Syndroom van Alpers

Turbulentie, maar er is licht aan het einde van de tunnel

Het is alweer meer dan 2 maanden geleden dat ik nog iets schreef, alhoewel het al een heel tijdje brandde om iets te schrijven, moesten er eerst wat zaken op een rijtje gezet worden, want afgelopen periode ging het niet zo goed. Leven was weer overleven geworden, weekenden voelden als overwinningen: “we hebben de week weer overleefd, wel met de figuurlijke kleerscheuren, maar we hebben het weer overleefd”. Volgens Jeroen was ik nu wel cynisch genoeg om de boeken van Herman Brusselmans te appreciëren. De reden? Werkgerelateerd. Een gezonde mens kan daar allemaal wellicht wat beter mee om dan ik, maar mijn rugzak weegt loodzwaar en mijn emmertje is dus des te kleiner. Wanneer de ene tegenslag zich na de andere op volgde was er dus één tegenslag teveel bij die zich uitte in een crash. Het werd mij zo erg dat het ook effectief voelde als een knop die omgeschakeld werd in mijn hoofd. Ik maakte de balans op, in september was ik nog min of meer ok (voor zover dat kan natuurlijk), nu was de enige energie die ik meedroeg negatief en die negatieve energie zorgde naast het chronisch slecht slapen dan ook weer dat het gemis van Lara weer des te feller werd. Dat was allemaal nog voor het semester begon… Een zinnetje dat regelmatig in mijn hoofd schoot: het leven zonder Lara s*ckt. Punt. Niets om op korte termijn om naar uit te kijken (als een week zoals een eeuw aanvoelt…), geen lief gebrabbel om naar uit te kijken, alleen absolute leegte, stilte en gemis.

Dus dacht ik eens aan mezelf en nam ik een maandje rust. Ik verwittigde mijn directe collega’s en keek vervolgens nauwelijks op het Teams platform en zorgde ervoor dat e-mails van het werk mij niet meer bereikten (dat was de allereerste keer ooit dat ik dit deed), waardoor ik eens echt kon detoxen, of zo voelde het althans. Dat deed deugd, maar echt ‘genezen’ zal het wel nog lang niet zijn, die rugzak en dat emmertje zullen nog voor een lange tijd zo zwaar en zo klein blijven. Zeker nu in maart…

Eind deze maand hebben we het een heel jaar zonder haar moeten doen… We leven er alweer een tijdje naar toe, halen herinneringen op aan hoe het vorig jaar was, hoe ze vorig jaar rond deze tijd toch wel achteruitging, ze had helemaal geen energie meer en kon overdag nauwelijks slapen (voor de nacht kreeg ze meerdere slaapmedicaties, want 1 soort was niet voldoende…), ze was doodop… De herinneringen van maart zijn dus niet zo positief. Deze maand werd ze vorig jaar naast haar controle 2 maart, 2 keer opgenomen in het ziekenhuis, waarvan ze bij de laatste nooit meer is thuis gekomen… Halverwege deze maand zou haar laatste epilepsieaanval beginnen. We gaan richting het einde en tegelijkertijd ook naar een begin, want uitgerekend eind maart hebben we ons laatste gesprek met de fertiliteitsarts vooraleer de procedure echt start (april/mei als alles goed is). Een dag nadat we vorig jaar zonder Lara naar huis keerde, keren we dit jaar weer naar Leuven om het nieuwe begin te bespreken. Het voelt alsof het zo moet zijn, het voelt goed.

Deze hele periode voelt als een periode aan met veel verandering, want er is nog iets anders dat op zijn plaats aan het vallen is. Dat haken is echt iets geworden waar ik bijna al mijn vrije tijd in steek en we zijn nu ook al enkele maanden bezig om hier een bijberoep van te maken in de vorm van een webshop. Net zoals de actie die ik startte voor Metakids (en eind maart afloopt en waar ik nu nog steeds voor aan het haken ben!) zal ook hier een deel van de opbrengst naar Metakids gaan, maar natuurlijk niet alles zoals bij de huidige actie. Er is al een naam voor de zaak en de grootste administratielast is ook al rond, het voornaamste wat nu nog rest is het maken van een voorraad en de webshop klaarstomen. Dit project zien we voor een groot deel ook als een soort eerbetoon aan Lara, het ligt ons nauw aan het hart, achter de naam van de zaak zit ook een hele symbolische betekenis. Voor de start mikken we op de zomer, wanneer de datum in de buurt komt en vastgeprikt wordt, onthullen we de naam en de symboliek. Wordt vervolgd 😉

Eind deze week loopt mijn rust officieel af, maar aangezien er toch wel heel wat werk is en ik niet overweldigd wil worden, ben ik mijn terugkomst nu al aan het voorbereiden. Komende periode zal dus (weer) een mix van emoties bevatten, maar de lichtpuntjes komen nu toch binnen handbereik :).

2 gedachten over “Turbulentie, maar er is licht aan het einde van de tunnel”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s